نیویورک تایمز با اشاره به احتمال حصول توافق موقت و اقدامات کوتاه‌مدت هر دو طرف، نوشت: این اقدامات ممکن است شامل توقف غنی‌سازی اورانیوم [با غنای بالا] توسط ایران و افزایش بازرسی‌ها در ازای تعلیق برخی تحریم‌های فشار حداکثری از سوی واشنگتن باشد.

اعتماد نوشت: حلقه سخت نظام می‌گوید شهروندان از جمهوری اسلامی حمایت نمی‌کنند بنابراین باید خواسته‌های این طیف محدود برآورده شود تا نظام سر پا بماند!

فرهیختگان نوشت: برخی در مجلس دوازدهم با ادعای آنکه دلسوز کشور و مصالح و منافع ملتند، برای نظام حکمرانی آن‌هم در شرایط شکننده امروز هزینه‌سازی می‌کنند.

استیو ویتکاف، فرستاده ویژه آمریکا، در حالی گفت‌وگوهای مستقیم با عباس عراقچی را در عمان آغاز می‌کند که تنش‌های هسته‌ای میان تهران و واشنگتن به نقطه‌ای حساس رسیده است. ترامپ خواهان برچیدن کامل غنی‌سازی ایران است، در حالی‌که تهران بر حفظ حق فعالیت‌های صلح‌آمیز تأکید دارد. آزادی ۶ میلیارد دلار منابع بلوکه‌شده به‌عنوان پیش‌شرط گفت‌وگو مطرح شده و در این میان، تهدید حمله نظامی نیز همچنان در فضای مذاکرات سایه افکنده است.

گفت‌وگوهای مقدماتی میان مقامات آمریکایی و ایرانی در عمان، به‌عنوان فرصتی برای سنجش امکان مذاکرات رسمی درباره محدودسازی برنامه هسته‌ای ایران تلقی می‌شود. در حالی که ترامپ به دنبال توافقی برای جلوگیری از تشدید بحران است، ایران همچنان بر حفظ حق غنی‌سازی خود اصرار دارد. این مذاکرات، با وجود بی‌اعتمادی عمیق و فشارهای اسرائیل، می‌تواند به تعیین چارچوب و جدول زمانی گفت‌وگوها منجر شود، اما سرنوشت آن همچنان نامعلوم است.

کلید واژه «حلقه سخت نظام» در سه دهه گذشته به سخت‌ترین لایه حامیان جمهوری اسلامی اطلاق شده است، مدافعانی که حالا حاکمیت را به مسامحه متهم و با تهدید سلب حمایت خود، در حال خط و نشان کشیدند و به قول یک رسانه اصولگرا در حال گروگان‌گیری نظام هستند.

علی شمخانی، دبیر سابق شورای عالی امنیت ملی که اخیرا مدعی شده بود که هنوز مسئول اصلی پرونده هسته‌ای در کشور است این روزها مورد نقد چهره‌های مختلف از جریانات سیاسی متفاوت قرار گرفته است. عملکرد او در ایام مذاکرات برجام و احیاء برجام از منظر چهره‌های سیاسی مبهم به نظر می‌رسد، با این وجود او بی‌اعتنا به اعتراضات سعی در ارائه تصویری قهرمان گونه از خود است.

اعلام آمادگی ایران برای مذاکره با آمریکا در عُمان، همدلی کم‌سابقه‌ای میان حکمرانان و مردم به وجود آورده است.

این همان جلوه‌ای از کوته‌بینی در برنامه‌های شتاب‌زده و بی‌محابای دونالد ترامپ است. تنها در عرض ده روز، او پایه‌های دیرینه‌ای را که دهه‌ها زیربنای اقتصاد جهانی را شکل داده بودند، در هم ریخت و به جای آن، سطحی بی‌سابقه از بی‌ثباتی و سردرگمی را به‌وجود آورد. اگرچه بخشی از این هرج‌ومرج ممکن است به‌طور موقت فروکش کرده باشد، اما بازسازی اعتماد از دست‌رفته و احیای نظم پیشین، فرآیندی زمان‌بر و دشوار خواهد بود.

تهران، مذاکرات با ترامپ را جدی‌تر از بایدن تلقی می‌کند، زیرا ترامپ برخلاف بایدن، تحریم‌ها را ابزار فشار نمی‌داند بلکه حاضر است در قبال توافق، آن‌ها را کاهش دهد. نتانیاهو همچنان بر مدل لیبی پافشاری دارد، اما چنین خواسته‌هایی احتمالاً مانعی بر سر توافق خواهد بود. هم‌زمان، انتخاب برخی مشاوران تندرو در اطراف ترامپ، نگرانی‌ها درباره سوق یافتن سیاست خارجی آمریکا به‌سمت رویارویی نظامی با ایران را افزایش داده است.