اینکه برخی، تحولات اخیر کشورمان را صرفا به حوزه فرهنگی تقلیل دهند، چندان واقع بینانه نیست. ما نیاز داریم که داشته‌های خود، منطق رشد و پیشرفت در جهان امروز، و نگاه ریشه‌ای و عمیق و مدبرانه به چالش‌ها و مشکلاتمان را بار دیگر مرور کنیم. مهاجران ایرانی جز تحصیلکرده‌ترین و فرهیخته‌ترین قشر‌های جامعه مهاجرتی در کشوری نظیر آمریکا هستند. به راستی جایگاه این اقشار در سازندگی کشور کجاست؟

«باید به فکر مشکلات داخلی خودمان باشیم. مادامی که ما درگیر اختلافات و مشکلات این چنینی باشیم، نمی‌توانیم در عرصه بین‌المللی با قدرت بیشتر چانه‌زنی کنیم. وقتی که ما اوضاع داخل را سر و سامان دادیم می‌توانیم پای میز مذاکره با اروپا و آمریکا برویم و بعد هم در راستای بهبود رابطه با همسایگان وارد عمل شویم. باید توجه داشت که برای همچین موضوعی لازم است که انعطاف و نرمش داشته باشیم.»

برجسته‌سازی تهدید ایران علیه امنیت اسرائیل و منطقه، تلاش جهت یافتن شریک و یا شرکایی قابل اتکا و قدرتمند برای ماجراجویی نظامی علیه تاسیسات اتمی ایران، متمرکز شدن بر پیشبرد پروژه اجماع‌سازی فراگیر بین المللی علیه ایران و در نهایت، فعال شدن بیش از پیش موساد جهت انجام اقدامات تروریستی و خرابکارانه علیه تاسیسات اتمی و دانشمندان ایرانی، ۴ پرده اصلی از پروژه کلان تقابل نتانیاهو با ایران در بحبوحه آغاز به کارِ دولت جدید وی هستند.

در مسابقات کشورهای عربی یک اتفاق زشت رخ داده است.

نکتۀ مضحک در کار بسیاری از ما ایرانیان این بود که تا بازی ایران و آمریکا مشغول دعوای سیاسی بر سر حمایت یا عدم حمایت از تیم ملی بودیم، پس از بازی فینال هم همچنان با یکدیگر بگومگوی سیاسی داشتیم که آرژانتین باید قهرمان می‌شد یا فرانسه؟ عده‌ای خوشحال بودند که مکرون شاد از قطر به پاریس برنگشت. عدۀ مقابل آن‌ها را متهم می‌کردند که شما نژادپرست هستید و به همین دلیل خواهان شکست فرانسه‌ای بودید که تیمش پر از بازیکن سیاه‌پوست بود. در واقع ما در فینال نه سر پیاز بودیم نه ته پیاز، اما ظاهرا استعداد کافی داریم برای اینکه سر هر چیزی با یکدیگر دعوای سیاسی کنیم؛ ولو که آن چیز هیچ ربطی به ما نداشته باشد.

در این نشست ایروانی تاکید کرد که ایران آماده از سرگیری مذاکرات احیای برجام و ترتیب دادن نشست وزیران «در اسرع وقت برای اعلام احیای برجام» است.

تظاهر به ایجاد توازن که اوباما برای توجیه توافق برجام با یک قدرت تهاجمی و تجدیدنظرطلب مطرح کرد، هرگز چندان منطقی نبود. به هر حال، اگر دوستی قول دهد که نیازهای شما را با نیازهای بدترین دشمنتان متعادل کند، به نظر منصفانه است که نتیجه گیری کنید که او دیگر دوست شما نیست.

کیومرث اشتریان استادعلوم سیاسی دانشگاه تهران در روزنامه شرق نوشت: دو عامل اساسی سبب خواهد شد تا در گام بعدی ایران و روسیه پیوندها و همکاری‌های نظامی وسیع‌تری پیدا کنند؛ یکی نقش نظامیان در سیاست و دیگری محدودشدن ظرفیت‌های ایران پس از آشکارشدن رابطه چین و اعرابِ حاشیه خلیج فارس.

یک کارشناس مسائل بین الملل، مانور سیاسی چین در عربستان را نتیجه انفعال ایران دانست و گفت: چه بسا با حل چالش اوکراین و توافق روسیه با غرب بر سر اکراین، مواضع حمایتگرایانه مسکو در قبال تهران تغییر کند.

وزیر خارجه عربستان همچنین به مسئله همکاری با چین اشاره کرده و گفت: گفتگو با چین به عنوان دومین اقتصاد بزرگ جهان مسئله بسیار مهمی است.