تیم ملی ایران در جام‌جهانی ۲۰۰۶ با مجموعه‌ای راهی آلمان شد که کلی لژیونر در آلمان و ایتالیا و انگلیس داشت، اما امروز فوتبال ایران در هیچ‌یک از پنج لیگ برتر اروپا نماینده ندارد و شرایط کاپیتان پرادعای آن هم همینی است که می‌بینید! اگر بگوییم به حال این فوتبال باید گریست، آیا اغراق کرده‌ایم؟

درخشش جامعه تکواندوی ایران بار دیگر با نام یک مربی گیلانی در عرصه بین‌المللی ثبت شد.

تاریخ فوتبال چندبار دیگر بازیکنی اعجوبه مانند مسی به خود خواهد دید؟ کسی نمی‌داند. فوق ستاره‌ای که قلب میلیون‌ها هوادار فوتبال برایش می‌تپد، حالا درباره حضورش در جام جهانی ۲۰۲۶ تمام دنیا را در انتظار گذاشته است!

اکنون زمانِ تصمیماتِ جسورانه است؛ اصلاح ساختارِ تیم، تمرکز بر انگیزه بازیکنان و برنامه‌ریزی دقیق می‌تواند ایران را با روحیه و آمادگیِ کامل وارد جام جهانی کرده و از تکرارِ ناکامی‌ها جلوگیری کند.

سیاست‌های مهاجرتی دونالد ترامپ در آستانه جام جهانی، باعث نگرانی‌هایی شده است.

از شبی که تیم ملی ایران در ایام اعتراضات ۱۴۰۱ به آمریکا در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر باخت و بخشی از مردم به خیابان ریختند و شادی کردند شکافی بین تیم ملی و مردم ایجاد شد که هنوز پر نشده است. در دو، سه سال گذشته انتظار می‌رفت با اقدامات کادرفنی و بازیکنان و مدیریت فدراسیون تلاش‌هایی برای پر کردن فاصله انجام شود، اما آن‌ها نه تنها اقدام مثبتی نکردند که حتی بر این فاصله افزودند.

پیشکسوت فوتبال ایران فعلا علاقه‌ای به بازگشت به عرصه مربی‌گری ندارد، اما پیگیر وضعیت تیم ملی، پرسپولیس، استقلال و… است.

فوق ستاره پرتغالی باور دارد که کلکسیون افتخاراتش به جام جهانی نیاز ندارد.

نکتۀ مضحک در کار بسیاری از ما ایرانیان این بود که تا بازی ایران و آمریکا مشغول دعوای سیاسی بر سر حمایت یا عدم حمایت از تیم ملی بودیم، پس از بازی فینال هم همچنان با یکدیگر بگومگوی سیاسی داشتیم که آرژانتین باید قهرمان می‌شد یا فرانسه؟ عده‌ای خوشحال بودند که مکرون شاد از قطر به پاریس برنگشت. عدۀ مقابل آن‌ها را متهم می‌کردند که شما نژادپرست هستید و به همین دلیل خواهان شکست فرانسه‌ای بودید که تیمش پر از بازیکن سیاه‌پوست بود. در واقع ما در فینال نه سر پیاز بودیم نه ته پیاز، اما ظاهرا استعداد کافی داریم برای اینکه سر هر چیزی با یکدیگر دعوای سیاسی کنیم؛ ولو که آن چیز هیچ ربطی به ما نداشته باشد.

انتقال زمان بازی‌ها از خرداد و تیر به آذر هم اگرچه با توجیه هوای مناسب به جای گرمای خرداد و تیر صورت پذیرفت اما به‌واقع برای آن بود که فینال در روز ۲۷ آذر یا ۱۸ دسامبر روز ملی قطر بود برگزار شود.