درحالی که عمارت هتل ایران، نماد تاریخی از معماری شهر رشت، دوشنبه، ۱۵ دی با همکاری سرمایه‌گذار بخش خصوصی گشایش می‌یابد، چشم‌انداز پایان پروژه مرمت ساختمان تاریخی شهرداری رشت، با گذشت بیش از ۲۷ ماه از آغاز و عبور از مهلت اولیه ۱۸ ماهه، همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

آنچه شهروندان را مجبور به حرکت در مسیری به عرض تنها یک نفر می‌کند، بساط دست‌فروش‌ها نیست، بلکه بساط مغازه‌هایی است که با ارزش ملکی بالا، حریم عمومی را به حریم خصوصی کسب‌وکار خود بدل کرده‌اند. اینجا بحث «نان» نیست، بحث «زیاده‌خواهی» است؛ نقض سازمان‌یافته حقوق شهروندی توسط صاحبان سرمایه که مدیریت شهری ناتوان یا ناآگاه، سکوت را بر پاسخگویی ترجیح داده است.

اگرچه شهر رشت امروزه با بحران‌های زیست‌محیطی، ترافیک و فرسایش فرهنگی فراوانی دست‌وپنجه نرم می‌کند، اما اکنون تهدید مهاجرت ناشی از کم‌آبی ملی، بقای آن را نیز به مخاطره انداخته است.

آزادسازی پیاده‌راه فرهنگی رشت از اشغال توسط دست‌فروشان در طول مدت برگزاری یک رویداد مهم بین‌المللی، توانایی مدیریت شهری برای ساماندهی این فضای عمومی را به نمایش گذاشت، اما اجرای انتخابی این قانون، پرسش‌های جدی درباره شبکه‌های پیچیده منافع پنهان موجود و فقدان اراده برای مدیریت پایدار آن به وجود آورده است.

نصب مجسمه مرد پستچی سوار بر موتورسیکلت در پیاده‌راه فرهنگی رشت، در حالی صورت گرفته که تردد موتورسیکلت در این محدوده از سوی پلیس و شهرداری ممنوع اعلام شده است؛ اقدامی که آن را باید یک کج‌سلیقگی تمام‌وکمال دانست.

رضا عاشری، عضو شورای شهر رشت، در جلسه اخیر این شورا با اشاره به تخلفات مالی یکی از مدیران شهرداری مناطق، تهدید کرد در صورت عدم عزل این فرد، پرونده وی را به پلیس مبارزه با جرایم اقتصادی ارسال خواهد کرد. این در حالی است که افکار عمومی انتظار دارد نمایندگان شورای شهر به‌جای تهدید، به وظایف نظارتی خود عمل کنند.

بدون تعارف باید گفت که دو اتفاق مهم با فاصله نزدیک را نمی‌توان سهوی تصور کرد؛ بخصوص آنکه هر دو اتفاق از درگاه رسمی و دولتی رخ داده باشد؛ اولی اظهارات کذب مدیرکل میراث‌فرهنگی استان اردبیل و تحریف مالکیت منطقه هیران استان گیلان و دومی طراحی بنری با نقشه جعلی از ایران و دست‌درازی به مرزهای استان گیلان و نصب آن در سراسر کشور! چطور می‌توان باور کرد این اتفاقات با فاصله اندک از یکدیگر می‌تواند اتفاقی و بر اساس خطای فردی باشد؟!

پس از دو سال گذشت از آغاز مرمت ساختمان تاریخی شهرداری رشت، این پروژه نه‌تنها به پایان نرسیده، بلکه به نمادی از کندی مدیریت شهری و بی‌توجهی به مهم‌ترین نماد بصری شهری رشت تبدیل شده است. درحالی‌که همین بنا پس از زلزله ویرانگر سال ۱۳۶۹ در کمتر از یک سال به طور کامل بازسازی شد، اکنون مرمت آن با تأخیری غیرمنطقی مواجه شده است. این در حالی است که شهرداری رشت در همین بازه زمانی، پروژه‌های عمرانی دیگری مانند پل‌های روگذر را با سرعت قابل‌توجهی به پایان رسانده است. این تناقض فاحش، پرسش‌های جدی درباره اولویت‌بندی پروژه‌ها و مدیریت منابع در شهرداری رشت ایجاد می‌کند.

نصب بنرهای حاوی نقشه‌های دستکاری‌شده ایران در سطح شهر رشت که در آن مرزهای استان گیلان به گونه‌ای تغییر یافته که گویی بخشی از استان‌های آذری‌نشین است، نه تنها واکنش جوانان غیور گیلانی را به دنبال داشته، بلکه پرسش‌های جدی درباره اهداف پشت پرده این اقدام ایجاد کرده است.

دیوار کارخانه متروکه رشت الکتریک در خیابان آیت‌الله رودباری، به شکل خطرناکی به سمت پیاده‌رو خم شده و همچون بمبی ساعتی جان عابران را تهدید می‌کند.