به گزارش غیرمنتظره و به نقل از چندثانیه، نسترن ماهور: ضامن بعضی عقدنامه‌ها نه عشق است و نه سقفی مشترک، بلکه تاریخ انقضایی دارند که روی بلیط هواپیما ثبت شده!

پدیده‌ی جدیدی که این روزها در دفاتر مهاجرتی و محضرها باب شده، ازدواج صوری است؛ دختر و پسری که هیچ حسی به هم ندارند، اما چون قوانین مهاجرتی نشان می‌دهد شانس ویزای زوج‌ها در سیستم‌های امتیازدهی بالاتر است، تن به یک عقد مصلحتی می‌دهند. اسمش ازدواج است، اما رسمش یک معامله‌ی کاغذی برای فرار.

وکیل‌های مهاجرتی به صراحت می‌گویند امتیازِ تأهل می‌تواند پرونده‌های لب‌مرزی را نجات دهد. همین باعث شده بازاری شکل بگیرد که در آن «همسر ویزایی» با ارقام توافقی معامله می‌شود. عجیب این‌که خیلی از این زوج‌ها حتی قرار نیست آن طرف مرز با هم زندگی کنند؛ به محض اینکه مهر ورود در پاسپورتشان خورد، طلاق، پایان این قرارداد تجاری می‌شود.

همه چیز روی کاغذ قانونی به نظر می‌رسد، اما روح ماجرا پر از دروغ است. دروغی که سیستم سخت‌گیر ویزا و ناامیدی مطلق داخلی، جوان‌ها را مجبور به گفتنش کرده است.

وقتی سقف آرزوها کوتاه می‌شود، آدم‌ها برای قد کشیدن روی شانه‌های دروغ می‌ایستند. این عقدنامه‌ها، سوگ‌نامه‌ی نسلی است که یاد گرفته برای عبور از مرزهای جغرافیایی، باید از مرزهای اخلاقی رد شود.