به گزارش غیرمنتظره و به نقل از گیل خبر، داماش با ۱۷ بازی بدون برد در قعر جدول لیگ آزادگان دست‌وپا می‌زند و در صورت تداوم این روند، خطر سقوط در پایان فصل بیش از هر زمان دیگری جدی خواهد بود. سپیدرود نیز در لیگ دو بدون ثبت حتی یک پیروزی در جریان مسابقات، در انتهای جدول قرار داشت و شرایطی مشابه داماش را تجربه می‌کرد. هر دو تیم سال‌هاست گرفتار بحران‌های مدیریتی مزمن‌اند؛ بحران‌هایی که نه‌تنها برطرف نشده، بلکه به‌مرور عمیق‌تر شده‌اند. این در حالی است که گیلان همچنان یکی از استان‌هایی است که بیشترین تعداد فوتبالیست را در لیگ برتر کشور دارد؛ نشانه‌ای روشن از اینکه از نظر کیفیت و استعداد بازیکن، مشکل اصلی فوتبال این استان نیست.

بر اساس بند ۱ ماده ۳ اساسنامه‌ی هیئت‌های فوتبال استان‌ها، رشد و توسعه‌ی فوتبال در سطح استان از وظایف این هیئت‌هاست. حال باید از آقای الماسخاله که سال‌های طولانی ریاست هیئت فوتبال استان گیلان را بر عهده داشته پرسید: وضعیت امروز تیم‌های رشت از زمان انتصاب ایشان، دقیقاً کدام نشانه‌ی پیشرفت را در خود دارد؟ آیا درست نیست اگر بگوییم هیئت فوتبال استان گیلان در دوره‌ی مدیریت ایشان حتی در انجام نخستین و ابتدایی‌ترین وظیفه‌ی قانونی خود نیز شکست‌خورده است؟

اعتراض هواداران، هشدار رسانه‌ها و حتی نتایج فاجعه‌بار هم نتوانسته تغییری در این روند ایجاد کند؛ گویی بی‌تفاوتی، پاسخ ثابت مسئولان به این سقوط تدریجی است. شرایط مالی به اندازه‌ای بحرانی شده که کار به جایی رسیده هواداران برای تیم، دستکش دروازه‌بانی تهیه می‌کنند؛ نشانه‌ای آشکار از فروپاشی ساختاری فوتبال شهری که روزگاری نامش باتعصب، سکوهای پرشور و هویت فوتبالی گره‌خورده بود.

در چنین شرایطی، پرسشی کنایه‌آمیز اما جدی مطرح است: آیا آقای الماسخاله برادرزاده یا وارثی ندارد که به این مجموعه بیاورد تا دست‌کم اگر قرار است فوتبال گیلان همچنان در تسخیر «الماسخاله‌ها» باقی بماند، خون و تفکری تازه و جوان به آن تزریق شود؟