طی ماه‌های اخیر، سفره بسیاری از خانوارهای ایرانی به میدانی برای رقابت سنگین بین درآمد ثابت و تورم لجام‌گسیخته تبدیل شده است. در این میان، پروتئین حیوانی و به ویژه گوشت مرغ، که سال‌ها نقشی محوری در سبد غذایی ایفا می‌کرد، امروز به کالایی لوکس و دست‌نیافتنی برای قشر وسیعی از جامعه مبدل شده است. آمارها از جهشی نزدیک به ۱۰۰ درصدی در قیمت این کالای اساسی طی کمتر از یک سال حکایت می‌کند، رقمی که خود گویای عمق یک بحران ساختاری است.

همزمان با تعطیلات چندروزه، بازار گیلان در سکوت کامل نظارتی فرو رفته؛ روغن سرخ‌کردنی از قفسه‌ها ناپدید شده و قیمت مرغ، بی‌هیچ اعلام رسمی، تا کیلویی ۱۷۵ هزار تومان بالا رفته است؛ وضعیتی که پرسش‌های جدی درباره عملکرد ستاد تنظیم بازار و نقش دستگاه‌های مسئول ایجاد کرده است.

اگرچه رئیس سازمان جهاد کشاورزی گیلان با تأکید بر لزوم نظارت بر بازار مرغ از فعال شدن ۱۸ اکیپ نظارتی و پنج اکیپ بازرسی ویژه در کشتارگاه‌های استان خبر داده است، اما عدم شفافیت در قیمت‌گذاری و نوسانات غیرمنطقی بازار، وضعیت نامطلوبی را برای مصرف‌کنندگان ایجاد کرده است.

یک مقام مسئول سازمان حمایت در اظهارات سوال برانگیزی که احتمالا در راستای توجیه سوء مدیریت دولت در تنظیم بازار مرغ مطرح شده، گفته که اولا تولید مرغ یک اشتباه استراتژیک است، چون دان مرغ نداریم و ثانیاً، چرا باید همه مردم این همه مرغ بخورند؟!