واقعیت این است که مردم را نمی‌توان با ده‌ها روایت متناقض در یک روز قانع کرد. اگر امروز در یک تجمع، یک نفر از «روایت فتح» می‌گوید و دیگری از «روایت شکست»، باید به جای متهم کردن مردم، به عملکرد کسانی نگاه کرد که سال‌ها با مواضع مغرضانه، جناحی و تند، روایت‌های سیاسی خودشان را جایگزین روایت ملی کرده‌اند.

طیفی از سوپرانقلابی‌ها نه رفیق و یار که مثل همیشه مدعی و طلبکار هستند و مشغول کارشکنی و بحران‌سازی‌های مداوم.

آن‌ها بی‌تفاوت نسبت به جمعیت خود به راهشان ادامه می‌دهند و انتظار دارند روزی که حاکمیت در نقطه تقابل با مردم آن‌ها نیاز داشت، به سمت آن‌ها باز گردد. یا تندتر شده به لایه‌های اصلی حاکمیت فشار وارد و در مقابل آن قد علم می‌کنند.