عضو فراکسیون انقلاب اسلامی مجلس شورای اسلامی می‌گوید: امکان دارد یک فراکسیون جدید در مجلس شکل بگیرد اما در حال حاضر در حد حرف است نه عمل.

فعال سیاسی اصولگرا می‌گوید: تندروها در همان راهی که احمدی‌نژاد را به اینجا رساند، قرار دارند، البته احمدی‌نژاد نسبت به جلیلی این ویژگی را داشت که پر کار بود و سابقه اجرایی در شهرداری داشت و از نظر اجرایی خودش را نشان داده بود؛ اما جلیلی به‌این‌ترتیب نیست برای مثال بگویند جلیلی کجا معاون وزیر بوده، مدیر سازمان بوده یا وزارتی را برعهده داشته است؟

مشاور قالیباف می‌گوید: انقلابی‌نماها برای اینکه بتوانند برای اهداف انتخاباتی از زیر بار راهبرد آقا برای کمک به دولت پزشکیان شانه خالی کنند، به دروغ منتقد قالیباف در همراهی با دولت شهید رییسی می‌شوند.

پناهیان: روزنامه‌ها حق ندارند بگویند چون دولت از جناح مقابل است پس دوقطبی ایجاد کنند. این روش‌ها پلید است.

رییس مجلس شورای اسلامی گفت: اگر نقدی به دولت داشته باشیم، این نقد را می‌توانیم دو نفره با رئیس جمهور یا در نشست‌های سه نفره سران قوا یا در شورای عالی امنیت ملی، هیات رییسه مجلس و یا صحن علنی مجلس مطرح می‌کنیم، موفقیت این دولت، موفقیت اسلام، نظام و مردم است.

جلیلی و حامیانش حق دارند در فضای سیاسی کشور فعال باشند، کار سیاسی کنند و دولت و مجلس را نقد کنند؛ اما استفاده از ادبیات «یک نفری»، «پادگان اشرف»، «توهین به سرداران» و دمیدن در اختلاف‌های جبهه انقلاب نه‌تنها حق آنان نیست، بلکه خطر تبدیل شدن به جریانی انحرافی و تکفیری را گوشزد می‌کند که دیگران را باطل و خود را حق می‌پندارند؛ منشی که بیشتر از هر چیز منش احمدی‌نژاد و عدالت‌خواهان افراطی را که بعدها از ولایت عبور کردند، یادآوری می‌کند.

رای گرفتن همه وزرای پیشنهادی دولت، محل جدیدی برای بگو مگوهای میان دو جریان اصولگرایی نزدیک به قالیباف و جلیلی بدل شده است و باز هم دو طرف در حال مذمت طرف دیگر بابت شکست اصولگرایان در انتخابات ریاست جمهوری چهاردهم هستند.

مجلس شورای اسلامی به تمام وزرای پیشنهادی رئیس جمهور پزشکیان رأی اعتماد داد.

اگر گام اول را مردم در پیروزی پزشکیان برداشتند و او نیز کابینه وفاق خود را معرفی کرد؛ گام دوم این راهبرد در تایید همه وزرای پیشنهادی بود؛ وزرایی که سعی شده بود در چارچوب وفاق و همگرایی تعیین شوند و رای به همه آنان به منزله رای به وفاق در گام دوم بود.

آرایش نیروهای سیاسی کشور در حال تغییر است. قبلاً اصلاح‌طلبان و نیروهای اعتدال‌گرا فراتر از خط قرمزهای پایداری بودند، اما امروز بخشی از اصولگرایان نیز این خط قرمزها را رد کرده‌اند. تقریباً می‌توانیم بگوییم در میان اصولگرایان، فقط نیروهای پایداری و اقمار تندروی آن‌ها هستند که با سیاست خارجی تنش‌زدا به هر شکلی مخالفت می‌کنند.