یک استاد دانشگاه و کارشناس مسائل بین الملل درباره روابط ایران و غرب می گوید: اروپا و آمریکا با ایران دشمنی دائمی ندارند و به دنبال منافع خاص خود هستند. غرب در تدوین سیاست های خود منعکس کننده خواسته ها و مطالبات افکار عمومی خود است اگر ایران موفق به کم کردن تنش های داخلی شود و در سیاست خارجی گره گشایی شود اروپاییان به راحتی سیاست خارجی خود را تغییر می دهند و باب مذاکره با ایران باز می شود.

همشهری نوشت: عماد افروغ جامعه شناس و استاد دانشگاه گفت: در ضرورت اعتراض و نقد و در اصل توجیهی آن هیچ تردیدی نیست؛ به‌دلیل اینکه صاحبان قدرت فریب قدرت را می‌خورند و یک جابه‌جایی در خادم و مخدوم بودن اتفاق می‌افتد.

ناصر ایمانی فعال سیاسی اصولگرا درمورد ایده خود برای پایان مسالمت‌آمیز اعتراضات، بیان می‌کند فرهیختگان، نخبگان و صاحبان فکر را باید به تدبیر فرا بخوانیم تا با مردم صحبت و آن‌ها را متوجه شرایط کشور کنند. رسیدگی به خواست آن بخشی از مردم، تا حدی که مقدور است باید توجه شود تا یک آرامش خیالی به آن‌ها داده که بخشی از خواسته‌هایشان پیگیری و محقق خواهد شد.

کیهان با اشاره به موضع‌گیری برخی چهره های سیاسی در برابر حوادث اخیر نوشت: آن نماینده‌ای که به صدا و سیما آمد و بدون تحقیق سخن از کشته شدن آن خانم در مقابل دیدگان میلیونها بیننده گفت، در آزمون الهی مردود شده است.

از ابتدای اعتراضات، روزنامه «شرق» با نگاهی به سیر تحولات در کشور و در عین حال مشی مبتنی بر منافع و امنیت ملی، به لزوم «گفت‌وگو» در همه ابعاد و سطوح پرداخت. پیرو آن هم از اعلام برخی مسئولان داخلی مبنی بر آمادگی برای گفت‌وگو در بطن و متن ساختار سیاسی استقبال کرد.

از آغاز اعتراضات سراسری بعد از فوت مهسا امینی، اقلیتی از سلبریتی‌های تندرو و فعالان رسانه‌ای اقدام به انتشار توئیت‌ها و گزارشات خبری توهین‌آمیزی کردند که محرکی برای خشونت‌های خیابانی بوده است.

حسین میرزایی نماینده اصفهان می‌گوید: اکنون افرادی که خیلی هم معدود هستند و به صحنه آمدند، اغتشاشگر هستند. این اغتشاشگرها، ابزارهای گفت‌وگوی‌شان، تفنگ، سلاح سرد، زن و بچه مردم را در کوچه و خیابان و حرم شاه‌چراغ مورد ضرب و شتم قرار دادن است.

اولین و شاید جدی‌ترین گام در مسیر انجام اصلاحات و تغییرات در جوامع مختلف، نیازمند پذیرش بی‌نظمی است. اگر وجود بی‌نظمی یا بحران پذیرفته نشود، هر گونه اعتراض نیز به رسمیت شناخته نخواهد شد. بنابراین، گام اول در مسیر آغاز هر گونه انجام اصلاحات در کشور این است که مسئولان بپذیرند جامعه ایرانی، در ابعاد مختلف اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی با ضعف‌ها و مشکلاتی مواجه است.

در سال‌های گذشته تحمیل تحریم‌های خارجی بر ایران و سوء مدیریت مسئولان موجی عدیده از مشکلات اقتصادی همچون تورم افسارگسیخته، کاهش قدرت خرید، دشواری در تامین نیازهای ابتدایی زندگی و… را به همراه داشته است. همین امر موجب نارضایتی‌های گسترده و انباشت شده را در جامعه شده است. جامعه‌ای که با محرومیت نسبی مواجه شده و انتظارات فزآینده‌ای دارد، زمانی باعدم پاسخ به مطالبات‌اش برخورد می‌کند، خشونت بخشی لاینفک از کنش‌اش خواهد بود.

نایب رئیس انجمن روانپزشکان ایران با اشاره به مفهومی به نام «فشار عصبیِ سیاسی» که عمدتا از ابهام در اوضاع سیاسی نشات می‌گیرد، گفت: خشونت‌هایی که در نا آرامی‌های اخیر دیده شد، می‌تواند به «فشار عصبیِ سیاسی» منجر شود.