اختصاصی / به گزارش غیرمنتظره، معین حسن‌زاده: آمارهای فصل جاری لیگ یک، تصویری گویا از عمق فاجعه ارائه می‌دهد. داماش گیلان در رده هجدهم و قعر جدول لیگ یک (لیگ آزادگان) جا خوش کرده و با کسر سه امتیاز از کمیته انضباطی، تنها با پنج امتیاز به کار خود ادامه می‌دهد. این تیم در ۱۷ بازی، حتی یک پیروزی نیز کسب نکرده و با ۸ تساوی و ۹ باخت، تنها ۸ گل به ثمر رسانده و ۲۳ گل نیز خورده است. این عملکرد نه‌تنها ضعف فنی که حاکی از نابودی کامل روحیه و امید در جمع بازیکنان و کادر است.

بااین‌حال، مشکلات ورزشی تنها بخش کوچکی از ماجراست. بحران اصلی در لایه‌های مدیریتی و مالکیتی رخ داده که تیم را به کام نابودی کشانده است. علی نظرمحمدی، سرمربی سابق تیم، با جملاتی تلخ از شرایطی پرده برداشت که در آن دوستانش هزینه‌های سفر و هتل تیم را پرداخت می‌کردند و لباس‌های تمرین و هتل را از قشم برای تیم می‌فرستادند. این وضعیت اسفبار ادامه داشته، تا جایی که گفته شده تنها حدود ۷ درصد از قراردادهای بازیکنان و مربیان پرداخت شده و برخی از بازیکنان در اعتراض به‌عدم پرداخت مطالبات، از حضور در تمرینات خودداری کرده‌اند.

در میان این آشفتگی، اکنون بحران مالکیت به اوج رسیده است. طبق گزارش‌های منتشرشده، خودرویی که فرامرز یوسف‌نژاد (مالک فعلی) به‌عنوان بخشی از وجه قرارداد واگذاری به نصیر نعیمی‌پور (مالک پیشین) تحویل داده بود، متعلق به شخص ثالثی بوده و توقیف شده است. این اتفاق می‌تواند منجر به ابطال قرارداد انتقال و بازگشت قانونی باشگاه به مالک پیشین شود. این در حالی است که پروانه باشگاه نیز با تناقضات حقوقی مواجه بوده و سرنوشت نهایی مالکیت در هاله‌ای از ابهام فرو رفته است. این آشفتگی حقوقی و مالی، کوچک‌ترین امکان برنامه‌ریزی بلندمدت یا جذب سرمایه را از بین برده و تیم را به‌سوی سقوط قطعی به لیگ دسته دوم سوق می‌دهد.

آنچه این تراژدی را تلخ‌تر می‌کند، سکوت و انفعال مرگبار مسئولان استانی و شهری است. گیلان، استانی که روزی مهد پرورش استعدادهای درخشان فوتبال بود، امروز شاهد زوال یکی از نمادهای هویت‌بخش و شادی‌آفرین خود است. این بی‌تفاوتی در حالی رخ می‌دهد که نمونه‌های متعددی از تیم‌های اصیل و با سابقه کشور (مانند پاس تهران، راه‌آهن، ابومسلم و…) به دلیل سوءمدیریت و بی‌پشتوانگی، برای همیشه از جغرافیای فوتبال ایران محو شده‌اند. اکنون به نظر می‌رسد داماش در آستانه پیوستن به این لیست سیاه قرار دارد.

وقتی مسئولان استان در برابر این حجم از سوءمدیریت و تلف شدن بیت‌المال در قالب حقوق معوقه و منابع هدررفته، سکوت اختیار می‌کنند؛ در واقع مشروعیتی برای ادامه این روند پدید می‌آورند. بحران داماش دیگر یک شکست ورزشی ساده نیست؛ این بحران، آزمونی است برای مسئولیت‌پذیری و میزان اهمیت دادن مدیران استان به سرمایه‌های اجتماعی، فرهنگی و تاریخی گیلان. اگر فوراً چاره‌ای اندیشیده نشود، خاطره پرشور و غرور لاجوردی‌پوشان رشت، به زخمی کهنه و یادآوری محو یک میراث در دل هواداران وفادارش تبدیل خواهد شد. آینده داماش، آینده یک تیم فوتبال نیست، بلکه آینده بخشی از هویت جمعی یک منطقه است که در حال نابودی است.