نزدیک به هشت ماه از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری چهاردهم و پیروزی مسعود پزشکیان می‌گذرد. تب و تاب انتخابات در همه حوزه‌ها فروکش کرده به جز یک مورد؛ اختلاف نظر و گلایه‌های حلقه نزدیکان محمدباقر قالیباف و سعید جلیلی. سوال اصلی و مسئله ریشه‌ای در این اختلاف‌نظر به یک تصمیم بازمی‌گردد؛ اگر یکی از دو نفر جلیلی و قالیباف به نفع دیگری کنار رفته بود چه اتفاقی می‌افتاد؟

«سرگئی لاوروف که چند روز پیش با همتای آمریکایی خود، در عربستان دیدار کرد، به طرف ایرانی اطلاع داده که ترامپ همچنان بر فهرست مطالبات خود پایبند است. و در صورت مذاکره، این مذاکرات ابتدا در سطح کارشناسان آغاز می‌شوند و در صورت موفقیت، به سطح وزرای خارجه ارتقا می‌یابد. سپس، پس از دستیابی به نتیجه، توافق میان ترامپ و مسعود پزشکیان امضا خواهد شد.»

هیچ رویدادی به اندازه انتخابات۱۴۰۳ ماهیت قدرت‌طلب، انحصارطلب و خطرناک جناح تندرو اصولگرایان را برملا و آشکار نکرد.

روزنامه اصلاح طلب نوشت: دولت چهاردهم دولتی «تنهاست»، شاید تنهاترین دولت پس از انقلاب؛ «دولتی تنها» که اگر بر تنهایی‌اش غلبه نکند، ادامه مسیر چهارساله برای آن بعید به نظر می‌رسد.

پزشکیان به ماجرای قتل یک دانشجو در منطقه کوی دانشگاه تهران اشاره کرد و گفت: قتل آن دانشجو هم به خاطر فقر و جهالت اتفاق افتاد؛ وقتی نوع آموزش ما نمی‌تواند نحوه گفت‌وگو را آموزش دهد، تنش و درگیری هم در جامعه بالا می‌گیرد. وقتی افراد توان گفت‌وگو با یکدیگر را ندارند، طبعا درگیری فیزیکی هم پیش می‌آید.

جناب آقای رییس‌جمهور! تورم، ضعیف‌ترین اقشار جامعه که حداقل شصت درصد جمعیت کشور را شامل می‌شود را زیر شدیدترین فشارها قرار داده است.

روزهای پایانی ۱۴۰۰ بود که جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، اعلام کرد قرار بود ایران و طرف غربی در وین توافق کنند، اما روسیه با مانع‌تراشی اجازه نداده است. دلیل کارشکنی هم مشخص و ایران قربانی جنگ اوکراین شده بود.

مسعود پزشکیان مهم‌ترین راهبرد انتخاباتی و سپس ایجاد دولت خود را بر راهبرد وفاق بنیان گذاشت.

به نظر می‌رسد سیاست وفاق پزشکیان، هرچند ایشان همچنان بر آن معتقد و پای‌فشار است، پاسخی مطلوب نداده باشد و آنان که به موهبت سیاست وفاق سر از مشاغل دولت چهاردهم درآورده‌اند، بیشتر به جای وفاق به نفاق روی آورده و به قول معروف «مِستر هاید و دکتر جکیل» شده‌اند.

هرچند وفاق ایده بسیار مناسبی است که اثر مثبتش در چند ماه نیز قابل مشاهده بود، اما وفاق امری دوجانبه است. در هر تضادی، از جمله در سیاست، اگر یک طرف نخواهد به وفاق بگراید و همچنان بر طبل انشقاق بکوبد و توهین و تهدید روانه بازار سیاست کند، وفاق با او بی‌معناست.