منتجب‌نیا با اشاره به شعار مسعود پزشکیان برای وفاق ملی خاطر نشان کرد: زمان رأی دادن به آقای پزشکیان وفاق ملی نبود. وفاق ملی بعد از رأی آوردن و بعد از انتخابات مطرح شد و هنوز هم معنی وفاق ملی تعریف نشده است. وفاق ملی به معنای آش شله‌قلمکار نیست.

عباس عبدی نوشت: مساله اینترنت، مساله زنان، مساله رسانه، مساله روابط خارجی، مساله گزینش‌ها. اینها شکاف‌های مهم در جامعه ماست که به سهولت قابل برطرف شدن است. البته نگاه صفر و صد هم ندارم. همین که به نحو ملموسی در مسیر حل قرار گیرد کافی است.

جلالی زاده گفت: زمانی که شایستگی معیار شود، دیگر نباید نگاه نژادی یا مذهبی داشته باشیم. اما متاسفانه چون تاکنون از اقوام و مذاهب در ایران به طور یکسان استفاده نشده است، نگاه‌ها به این مساله متعصبانه ضدقانون، ضددینی و اخلاقی شده است.

یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب گفت: جلیلی به دلیل تصمیم‌گیری‌های که بابت قضیه کرسنت کرده حدود ده‌ها میلیارد به این ایران ضرر وارد کرده است، تا جایی که حتی احمدی‌نژاد هم مخالف تصمیم‌گیری جلیلی بوده اما او هنوز هست و می‌گوید من دولت سایه هستم، بعد هم پرچم عراق را دور گردنش می‌اندازد و از طرفی هم عضو شورای عالی امنیت ملی است. من واقعا این موارد را نمی‌فهمم خیلی از موارد را نمی‌فهمم.

یک استاد حوزه علمیه قم به جماران گفت: روحانیت و نهاد دین باید موقعیتی داشته باشد که حرف‌هایی که می‌زند برای دیگران مقبول باشد، اما اگر گفتاری داشته باشد که از نظر جامعه مطرود باشد موقعیت خودشان را تضغیف می‌کنند، و تضعیف موقعیت روحانیت، تضعیف موقعیت دین است و باعث می‌شود حرف‌های دیگری که دارند جامعه قبول نکند. امیدواریم این مسأله اتفاق نیفتد.

یک فعال سیاسی اصلاح طلب تاکید کرد: دولتمردان نباید ذهن خود را درگیر حاشیه پردازی‌ها و سهم خواهی‌های قلدرانه کرده، اما باید باب نقد در جامعه را باز گذاشت.

اگر امروز دچار فقر وفاق ملی هستیم، مشکل از عملکردهای همان سهمیه‌خواهانی است که به بهانه وفاق ملی هرکدام در تکاپوی به چنگ آوردن بخشی از قدرت هستند. با تبدیل کردن دولت به گوشت قربانی، توقع رسیدن به وفاق ملی، بر هیچ معیاری منطبق نیست به ویژه وقتی شکل دادن به ترکیب وفاق در اختیار دیگران باشد.

آیا وفاق در عالم سیاست به این معناست که چشم بر هم بگذاریم و کارنامه و عملکرد حریف را نبینیم و بگوییم ان‌شاءالله گربه است؟ و بر گذشته‌ها صلوات؟ و مهم‌تر از همه اینکه سود وفاق باید توی جیب چه کسی برود؟ پزشکیان؟ جریانی که در انتخابات باخته؟ گروه‌های سیاسی؟ کنشگران اقتصادی؟ اهالی فرهنگ و هنر؟ یا اینکه توده‌های مردم هم این وسط سهمی دارند؟ اگر دارند چقدر و همین مقدار را چه کسانی و چگونه باید پرداخت کنند؟

تحلیل می‌کردند که با یک میلیون تومان کار تولید می‌کنیم اما هزاران نفر را بیکار کردند. گفتند رشد ۸ درصدی ایجاد می‌کنیم اما… نتایج را دیدیم پس یادمان باشد و مسئولان محترم هم حواسشان جمع باشد که این جماعت که با رای مردم از در رانده شده‌اند، از پنجره وفاق برنگردند. حرف از حذف نمی‌زنیم اما بر عقلانیت در تصمیم‌گیری و اجرا تأکید داریم.

چهارمین ضربه چند سال اخیر روسیه به ایران، در حال فرود آمدن بر پیکر کشورمان در مرزهای شمال غرب است.